Get Adobe Flash player
-A A +A

Planning for Real (TM)

Jest to technika służąca planowaniu rozwoju społeczności lokalnych, pozwalająca na wyartykułowanie przez mieszkańców danej społeczności swoich potrzeb w sposób niekonfrontacyjny. Pozwala na zasięganie opinii mieszkańców zarówno w kwestiach bardzo małych i lokalnych (np. ścieżki rowerowe na osiedlach i place zabaw), jak i nieco szerszych - planowanie strategiczne obejmujące rozwój nieco większych obszarów. Jednak trzeba pamiętać, że metody nie należy stosować do znacznych obszarów, gdyż traci ona wówczas swoją niezaprzeczalną atrakcję – czytelny i trójwymiarowy model.

 

 

W czasie spotkań uczestnicy z zapewnionych wcześniej przez organizatorów materiałów przygotowują bowiem duże trójwymiarowe modele przestrzenne danej okolicy. Budowanie modelu jest pracochłonne, dlatego w niektórych wypadkach modele te są wykonywane wcześniej np. przez uczniów w okolicznej szkole. Na gotowym modelu uczestnicy umieszczają karty przedstawiające różne lokalne kwestie (np. dostępna miejska infrastruktura, ochrona zdrowia, transport publiczny, rynek lokalny itd.). Część kart jest pustych i wypełniają je dopiero w czasie spotkania sami uczestnicy wypisując na nich kwestie, o których wcześniej nie pomyśleli organizatorzy. Idea polega na tym, by kładąc na modelu kartę wypowiedzieć jednocześnie sugestię dotyczącą rozwiązań z tym związanych. Kart powinno być dużo (ok. 300 gotowych + puste), co powoduje, że w czasie tak prowadzonego procesu pada wiele sugestii. Następnie konieczne jest ich priorytetyzowanie w małych grupach. Na tej podstawie wspólnie przygotowywane są plany działań.

 

 

Metoda wykorzystywana jest w czasie spotkań z mieszkańcami. W niektórych wypadkach są to spotkania otwarte, organizowane łącznie dla wszystkich grup mieszkańców, czasem jednak potrzebna jest seria spotkań, w których uczestniczą grupy bardziej sprofilowane - np. osobno młodzi ludzie, osobno mamy z dziećmi itd. Warto jednak zaznaczyć, że jedną ze słabych stron tej metody jest fakt, że łatwo może być zdominowana przez osoby, które lubią pracować w dużych grupach (pracuje się w jednej dużej grupie).

 

 

Planning for Real zostało opracowane jako technika zasięgania opinii przez The Neighbourhood Initiatives Foundation (NIF) i opatrzony znakiem ochronnym. Użycie jej wymaga uzyskania zgody NIF, ale nie wiąże się z żadnymi kosztami uzyskania licencji. Metoda ta była już wielokrotnie stosowana w Wielkiej Brytanii, np. przy planowaniu rozwoju osiedla we wschodniej części Londynu, czy ustanowienia tzw. Home Zone w Morice Town.

 

Ciekawym przykładem było wykorzystanie tej techniki w 2006 r. w Leicester, gdzie rozmawiano o St. Matthew's Estate. Celem było zebranie opinii, które miały zostać wykorzystane do przygotowania Neighbourhood Management Delivery Plan. W osiemnastu spotkaniach wzięło łącznie udział ponad 500 mieszkańców. Warto podkreślić, że St. Matthew’s Estate jest zamieszane przez multietniczną ludność. Planning for Real jest bowiem taką metodą, która pozwala na przeprowadzenie konsultacji, w których biorą udział cudzoziemcy nieznający perfekcyjnie języka danego kraju i z racji tego nie mogący brać udziału w konsultacjach, które opierają się przede wszystkim na mówieniu.